جان سخت

يك مرد تهي و آن‌چنان هم خسته

آن برق ز تو جهيد و آن مرد بمرد

بر سينه‌ي او مردمكي بنشسته

مني كه شعر فروشم به ناز فاحشه‌ها                مني كه توبه نكردم مني كه نافله‌ها...

مني كه... باز منم؛ مني كه باز «من» است         مني كه من نزودم ميان قافيه‌ها

خدا را نديده «من» چگونه منحرف است               مني كه پاك ز پيچم و پاك زاويه‌ها

هميشه بودي و بودت هميشه خواهد بود            تو يك اغتشاشگري در ميان ثانيه‌ها

مرا ببين به یادت آب می‌خورم شايد                    كه در برود اسم اعظمت ميان سكسكه‌ها            

صدا من و بلند من اين بلند منم                         بلندتر از هر چه بلند است حنجره‌ها

كـبود نبود و خیال نـبود و درد بـود                         تحولی شگرف به طب تب‌زده‌ها

الف.لام.میم...بهشت...حورالعين...                     مگو، كه تعزيه‌خواني ميان مسخره‌ها

كجا روم كجا، كه از تو زاده شوم                          خدا مرا رها كن ميان باكره‌ها

مراد ز شراب كوثر است، ز ناجي من                    تهوع‌آورتـرين وجه تسـمـيه‌ها

كدو زني نداشت و الاغ به قتل رساند                   كدو هم از آن نوع كدو تنبله‌ها

مثال زني به من از اين قبيل بگو                          كه درك ‌كنم و سردهم قه‌قهه‌ها

چرا تو تويي و منم من، عدل كجاست                   بگو كه جيش بزرگ كنم درون فلسفه‌ها

ميان بركه و ماه باز گفتگو افتاد...                         ...و باز خواب ربودم ميان قافيه‌ها...    

در همان لحظه که دستت گردنم انداختی

لحظه‌اي ذهنم خطا كرد و تو دست انداختي

زير و روي دشنه‌ات از هر دو سو برنده بود

در دو جبهه تيغ گشتي بر خيالم تاختي؛

آن تبسم‌ها كه نسيه سوي من پرتاب شد

خنده‌ي نقدي كه بر نامردمان پرداختي

بوسه‌ از هر رهگذار هرزه‌اي چون مي‌جهيد

مانعي با صورت هرجاييت مي‌ساختي

هوش من در اكتشاف الكي راضي نشد

ز انقلاب اشك و خون گونه‌هايت ساختي

خانه‌‌ها آوار شد با كوچ تو از كوچه‌ام

گر كه مي‌ماندي در اين كوچه چه‌ها مي‌ساختي

دردها از قله‌ي صبرم به اين آتشفشان

تا برون زد رفتي و كوه دگر بگداختي

بيست و يك را كاش مي‌گفتم كه دستم بيست بود

هرگز آن لحظه نمي‌آمد مرا مي‌باختي

فرصت نشد چشم تو را تفسير شيوايي كنم

در مشق عشق آلوده‌ام اي واي و هي هايي كنم

تفسير لبخند تو از حرف و كتابت بيشتر

حتي اگر تا آخر دنيا قلم سايي كنم

دستان گرمت باز كن، آغوش را آغاز كن

در چشم مردم واژگون ترسيم رسوايي كنم

آغوش نازت باز اگر، زين مردمان رسوا اگر

تا هست ز تو يوسف نشان بازم زليخايي كنم

نقش تو در آيين من ايمان برد هر آينه

با نقش تو آيينه را آيينه‌آرايي كنم

اذن گذر از مرز خود امروز در دستم نهي

تا سرزمين صورت تو بوسه‌پيمايي كنم

چون باد در اندام تو با عطر تو شد بارور

با هر نسيمي بسترم را عودآلايي كنم

امروز در گوي رخت بختم به اشكت پاك شد

مي‌ميرم امشب تا مبادا فكر فردايي كنم

من دوستت دارم چنين، چون بر تو دل بستم چرا

اين گفت‌وگوي ساده را سخت و معمايي كنم؟

هفت آسمان
               مقيم دو ستاره‌ي چشم توست
توجه:
      در خوشبختي نكته‌ايست
                       كه در خط نگاه تو بودن
                                       ترجمه‌ي آنست
زير مطالب مهم
          و تو را خط بايد كشيد
                                       هنوز...

تمام اشتیاق من اینست؛

   يك دسته از مژه‌هايم،

            عاشقت شدند؛

                   و هم‌آغوشي جفت خويش ترك گفتند

و دسته‌ي ديگر

         در حسرت وصل چشم‌انتظار ماندند.

اين گونه؛

   با تو آغاز شد

        جهان‌بيني چشمان خيره‌ام.